<\/p>\n
Szko\u0142a \u017cycia wed\u0142ug Kisiela<\/p>\n
M\u0142ody Jerzy Kisielewski \u017cy\u0142 w cieniu s\u0142ynnych krewnych. Wszechstronnie uzdolniony ojciec Stefan<\/p>\n
najwi\u0119ksz\u0105 s\u0142aw\u0119 zyska\u0142 jako publicysta, brat Wac\u0142aw by\u0142 wybitnym pianist\u0105, dziadek Zygmunt<\/p>\n
cenionym prozaikiem, stryjeczny dziadek Jan August napisa\u0142 dramaty zaliczane dzi\u015b do klasyki<\/p>\n
literatury m\u0142odopolskiej. Jerzy wybra\u0142 dziennikarstwo telewizyjne i radiowe. Szczeg\u00f3ln\u0105 estym\u0105 darzy<\/p>\n
to drugie, bo \u2013 jak t\u0142umaczy \u2013 radio uczy pokory, w odr\u00f3\u017cnieniu od telewizji nie zapewnia \u0142atwej<\/p>\n
rozpoznawalno\u015bci. Z wiekiem jednak zacz\u0105\u0142 by\u0107 rozpoznawany coraz cz\u0119\u015bciej, za spraw\u0105 rosn\u0105cego<\/p>\n
podobie\u0144stwa do Stefana. \u201eA m\u00f3wi\u0105, \u017ce ludzi nie klonuj\u0105\u201d \u2013 westchn\u0105\u0142 nawet na jego widok pewien<\/p>\n
starszy pan. Jerzy Kisielewski nie ukrywa, \u017ce t\u0119skni za ojcem. Wiele pi\u0119knych wspomnie\u0144 z nim<\/p>\n
zwi\u0105zanych zawar\u0142 w wydanej dwa lata temu ksi\u0105\u017cce \u201ePierwsza woda po Kisielu\u201d.<\/p>\n
Czego Jerzy nauczy\u0142 si\u0119 od ojca? Przede wszystkim odwagi nieszablonowego my\u015blenia. \u201eKisiel\u201d<\/p>\n
mawia\u0142, \u017ce dzieci powinny by\u0107 bystre, a nie grzeczne. Sam wcze\u015bnie zacz\u0105\u0142 nie\u015bmia\u0142\u0105 dyskusj\u0119 z<\/p>\n
przekonaniami ojca. Zygmunt Kisielewski, legionista Pi\u0142sudskiego, darzy\u0142 swojego wodza \u015blepym<\/p>\n
uwielbieniem, dla niekt\u00f3rych do\u015b\u0107 irytuj\u0105cym. \u201eNo i co tam ten pa\u0144ski komediant?\u201d \u2013 zagadn\u0105\u0142 kiedy\u015b<\/p>\n
Zygmunta przyjaciel. Stefan zapami\u0119ta\u0142 ch\u0142odn\u0105 odpowied\u017a ojca: \u201eJak pan nie przestanie, to<\/p>\n
wyjdziemy\u201d. Gdy opublikowano \u201eDno oka\u201d, atak Pi\u0142sudskiego na Sejm, \u201eKisiel\u201d o\u015bmieli\u0142 si\u0119<\/p>\n
zasugerowa\u0107, \u017ce Marsza\u0142ek troch\u0119 przesadzi\u0142. \u201eKomendant si\u0119 nie myli\u201d \u2013 odpar\u0142 stanowczo Zygmunt.<\/p>\n
Stefan rozmawia\u0142 ju\u017c z synem inaczej. To, w jaki spos\u00f3b wyra\u017ca\u0142 swoje pogl\u0105dy, sprawia\u0142o, \u017ce nawet<\/p>\n
przeciwnicy polityczni \u2013 jak Wojciech Jaruzelski \u2013 cenili Kisielewskiego za klas\u0119 i poczucie humoru.<\/p>\n
Stefan Kisielewski opr\u00f3cz talentu prozatorskiego i publicystycznego mia\u0142 te\u017c zdolno\u015bci muzyczne.<\/p>\n
Przed wojn\u0105 du\u017co komponowa\u0142, a swoje utwory gromadzi\u0142 w walizce. \u201ePilnujcie\u201d \u2013 m\u00f3wi\u0142 dzieciom \u2013<\/p>\n
\u201ebo b\u0119dziemy z tego \u017cyli po wojnie\u201d. Niestety zbombardowanie domu, w kt\u00f3rym mieszka\u0142, zmusi\u0142o<\/p>\n
rodzin\u0119 do zmiany plan\u00f3w. Po latach z takim samym pietyzmem, jak kiedy\u015b wojenne kompozycje,<\/p>\n
traktowa\u0142 wszelkiego rodzaju dokumenty. Nigdy ich nie wyrzuca\u0142, zawsze by\u0142y starannie<\/p>\n
posegregowane, bo ka\u017cdy stanowi\u0142 jakie\u015b \u015bwiadectwo historyczne. Stefan Kisielewski narzeka\u0142, \u017ce<\/p>\n
m\u0142odzie\u017c nie interesuje si\u0119 histori\u0105 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105, ma niewystarczaj\u0105c\u0105 wiedz\u0119 o okresach, kt\u00f3re<\/p>\n
uwa\u017ca\u0142 za wa\u017cne i ciekawe, jak cho\u0107by dekada poprzedzaj\u0105ca \u015bmier\u0107 Stalina. Wspomina\u0142, \u017ce wbrew<\/p>\n
pozorom \u0142atwiej by\u0142o wtedy unikn\u0105\u0107 cenzury \u2013 a walka z ni\u0105 sta\u0142a si\u0119 obsesj\u0105 \u201eKisiela\u201d.<\/p>\n
Mimo wszystko ojcu Jerzego nigdy nie zale\u017ca\u0142o na tym, by by\u0142o \u0142atwo. Powiedzia\u0142 nawet kiedy\u015b<\/p>\n
synowi: \u201eSzkoda, \u017ce nie prze\u017cy\u0142e\u015b wojny\u201d. \u201eTo szko\u0142a \u017cycia \u2013 wyja\u015bni\u0142 zaraz zdumionemu<\/p>\n
ch\u0142opakowi. \u201ePrzez pi\u0119\u0107 lat zajmujesz si\u0119 tylko tym, \u017ceby prze\u017cy\u0107\u201d. Mimo wojennych do\u015bwiadcze\u0144 o<\/p>\n
\u015bmierci \u201eKisiel\u201d umia\u0142 m\u00f3wi\u0107 \u017cartobliwie. Jerzy Waldorff zaprosi\u0142 go kiedy\u015b na prezentacj\u0119 ksi\u0105\u017cki<\/p>\n
wsp\u00f3lnej znajomej. Kisielewski powiedzia\u0142 jej przy tej okazji: \u201ePr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej spotkamy si\u0119 na<\/p>\n
Pow\u0105zkach. Wtedy b\u0119d\u0119 do ciebie m\u00f3wi\u0142: s\u0105siadeczko, uchyl wieczko\u201d.<\/p>\n
A dop\u00f3ki si\u0119 \u017cyje? Przede wszystkim nie nale\u017cy zbyt wiele oczekiwa\u0107. \u201eNasze \u017cycie jest regulowane<\/p>\n
jedn\u0105 zasad\u0105\u201d \u2013 uczy\u0142 \u201eKisiel\u201d syna \u2013 \u201eka\u017cdemu to, na czym mu mniej zale\u017cy\u201d. Na przyk\u0142ad m\u0142odzi<\/p>\n
maj\u0105 czas, a pragn\u0105 pieni\u0119dzy, starsi odwrotnie. Mimo trudno\u015bci nie wolno sobie jednak niczego<\/p>\n
u\u0142atwia\u0107. Przed wybuchem II wojny \u015bwiatowej, gdy Polacy zmierzali ku Francji, Stefan Kisielewski<\/p>\n
wr\u00f3ci\u0142 z Pary\u017ca do ojczyzny. W trudnych dla niej chwilach nie chcia\u0142 by\u0107 daleko. Wcze\u015bniej nie<\/p>\n
wnioskowa\u0142 o zwolnienie ze s\u0142u\u017cby wojskowej, cho\u0107 mia\u0142 do tego prawo: studiowa\u0142 na kilku<\/p>\n
wydzia\u0142ach jednocze\u015bnie. A przecie\u017c mia\u0142 g\u0142\u0119boki szacunek dla ka\u017cdego \u017cycia, nie tylko ludzkiego.<\/p>\n
Nie pozwala\u0142 zabi\u0107 otrzymanego w prezencie indyka czy wigilijnego karpia. Przecie\u017c i one by\u0142y<\/p>\n
\u015bwiadkami historii!<\/p>\n
Marta S\u0142omi\u0144ska<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"